Birkaç saat önce şöyle düşünüyordum:

-"Canım yanıyor. Ne bir maç izlemeye, ne şampiyonun kim olduğunu öğrenmeye takatim var. Şimdi biz orada olacaktık ama şu an turnuvanın favorisi içeride dışarıda yendiğimiz Ekaterinburg... Onları izlemeye, görmeye dayanamam. Bir an önce bitsin ve kim şampiyon olacaksa olsun, konu kapansın. Yaramız kanıyor."

Aynen böyle düşünüyordum. Spartak'ın Ekaterinburg'u elediğini duyunca nisbeten rahatladım. Sonuç beni hem şaşırttı, hem sevindirdi. İçeride dışarıda, Diana'lı Diana'sız yendiğimiz takım şampiyon olsaydı çok daha fazla koyardı.

Ah Diana ve Penny'li takımla şimdi burada final-four oynamak vardı. Allah'ım şahitsin yaşananlara! Diyecek şey bulamıyorum.