Biraz daha büyüyüp Liseye başladığımda elbette alt yapısına girmek için kapısını çaldığım klüp San Lorenzoydu. Denemeler için formamla El Nuevo Gasometro stadında ilk ayak basışımdı müthiş bir duyguydu bu. O an yeniden karar veriyordum futbolcu olmaya. İşçilerin kurduğu bu takımda iş yükünü hafifletmek adına yeni bir işçiye her zaman yer vardır değil mi ? Bütün bu düşüncelerle seçmelere girmiştim gün sonu geldiğinde heyecanlı bekleyiş sürüyordu. Nihayet sonuçlar açıklanıyordu ama ne var ki sonuç hüsran olmuştu benim için. Seçilememiştim. Teknik olarak sorun yoktu ama fiziğim yetersiz bulunmuştu.
Birkaç gece seçilememiş olmamın üzüntüsüyle uyuyamamıştım. Çok sevdiğim klüp beni istememişti daha kırıcı bişey olamazdı sanırım. Ama sevgiliye küsülür mü ? Dargınlık olamazdı benimle San Lorenzo arasında. Belki seçilememiştim ancak bu beni daha da hırslandırmıştı. İlerleyen aylarda yine seçmeler ve yine aynı sonuç. Sonra bir seçme daha yine hüsran. Aylar birbirini kovalarken tam 2 yıl boyunca sürekli gidip boynu bükük geliyordum tesislerden. Lise sondaydım ve oldukça kırgındım bu şehre daha doğrusu sevgiliye.
Üniversite okumak burdaki gençlerin pek aklından geçmez. Lakin kırılan kalbimle beraber futbolcu olma hayalimde parçalanmıştı. E fena da bir öğrenci değildim. Bi tercih yapmam gerekiyordu kırık bi kalple buenosta kalmak pek mantıklı bi seçim olmayacaktı tahmin edildiği üzere üniversite okumaya karar kılmıştım. Her ne kadar futbolcu olma hayalim olmasa da futboldan kopamıyordum zira kanımda futbol vardı. Arjantinliydim ben !
