sevdiğim kıza 114 sayfa mektup yazdım, 100 sayfa olsun diye "şöyle böyle, havadan sudan" bi yazı değildi, "sen benim güneşimsin, kalbimdeki pıtırcıksın" gibi saçmasapan romantik şiirsi bişeyde değildi. adam gibi herşeyi 3-4 sayfada anlatayım diye giriştiğim bi eylemdi, gece ve gündüz 5-6 günde bitirdim.. çılgınca olan şey ise (eğer öyle kabul ederseniz) yazıda isim vermememdi.. çok kastım kimlik vermemek için sayfalar boyunca. (lise anısı)

sonra onu kitap yapıp sattı mı, noldu netti bilmiyorum bilemem, kopya da almadan çantasına atıvermiştim mektubu (kitap gibi ya neyse ehe), çantanın ağırlığı yüzünden bel fıtığı oldu mu orası da tarihin bilinmeyen karanlığında gömüldü gitti.