Bütün kabahat Maradona'nın... Çocukluğumdan beri Arjantin Milli takımına tutkunum ve oldum olası Brezilya futboluna ve milli takımına hep antipatiyle baktım... (2004-06 arası form grafiğini eğer dünya şampiyonasına taşıyabilseydi belki Ronaldinio kıracaktı o içimdeki antipatiyi... Ama o bile başaramadı...)

Koyu, hem de çok koyu bir Fenerbahçeliyim... Bu bir itiraftır: Hiç ama hiçbir zaman Alex hayranı olmadım... O kadar büyük işler yaptı, bizi öyle sıkıntılı anlarda sevince boğdu ve zaferler yaşattı... Fenerbahçe tarihine altın harflerle yazılacak... Bunu inkar eden nankördür... Ama benim için futbol takımımızın SON KAHRAMANI Pier van Hoojdonk'tur... Basketbolda Mrsiç ve Cappie Phondexter neyse Hoojdonk'ta "yıllar geçse de üstünden...bu kalp seni unutur mu" diye hatırladığım futboldaki son kahramanımdır...

Alex'e gelince... Ona kocamaaaan teşekkür borcum olduğunu biliyorum... Ama sevmiyorum Brezilya futbolunu... Çıtkırıldım oyuncuları, sertliğe karşı geri adım atıp sinen durağan futbolu... Ateşli, tutkulu, Latin çılgınlığına âşığım...

Bir yandan ÇILDIRASIYA Fenerbahçe aşkı; diğer yandan Brezilya futboluna uyuz olan bir zevk kriteri... "Bu ne yaman çelişki anne... "

Açıkçası ne Brezilya Milli takımı umrumda, ne de Alex'in oraya seçilip seçilememesi... "Ne gün şu ruhsuz Brezilyalılardan kurtulacağızın" hayalini görenlerdenim...